எதிரி

ஒவ்வொரு சொல்லாடலின் விளிம்பிலும்
ஒட்டி உலர்ந்து கொண்டு தவிக்கிறது
நட்பின் பிரியாவிடை இதழ்கள் ..
மன்னிப்பின் கரங்கள்
நீண்டு நெடுந்தூரப் பயணத்துக்கு காத்திருந்தாலும்
நிகழ்ந்துவிட ஒரு நிகழ்வு
எட்ட முடியாத இடத்திற்கு
உன்னை அழைத்துச் சென்று விட்டது .

எதிரி என்ற ஸ்தானத்தில்
உன்னை அமர்த்தி ஊர்வலம் வர
உள் நெஞ்சம் விரும்பாத வேளையிலும்
நீ அமர ஆசைப் படும்
சிம்மாசனத்தை உணகளிப்பதே
என் நட்பின் இலக்கணம் என கொள்கிறேன் .

அனுதினமும் அருகிருந்து
நீ அனுமானிக்க கூடிய
குதர்க்க விளப்பங்களுக்கு
விளக்கம் சொல்லி ஓய்வதைவிட
அங்கேயே இரு ..

தீண்டப் படாத ஒரு மலர் என
வாசனை இல்லாத ஒரு புஸ்பம் என
தேன் கொடுக்காத ஒரு பூவென
என் முழுமைகள் ஓரம் கட்டப் படுகிறது உனக்கென,
அனைத்தும் கழுவித் துடைத்த
தென்றல் ஒன்று உன்னை கடந்து செல்லட்டும்
காலம் உன் கருத்தை மாற்றும் வரை
தூரமாகவே இரு எதிரியாய் ...
காத்திருப்பேன் அதுவரை
இந்த எதிரி தோழியாய் .

கனவுகளுடன் தற்காலிகமாய் கதியற்றவள்

 

வேப்ப மரத்து காற்றும்
வெறும் வயிற்றில் பழஞ்சோறும்
கூழாவடி பாம்பு புற்றும்
குறுக்கே நீளும் சிற்ரோடையும்
வாளாவிருக்கும் ஆலமரமும்
வடிவாச்சியின் கச்சான் கடையும்
ஈச்ச மரத்தின் கருத்த பழங்களும்
பிள்ளையார் கோவிலின்
குமார குருக்களும்
சமரசம் பண்ணும் தண்டபாணி ஐயாவும்
மகிழ மரத்து பெண்டிர் கூட்டமும்
புளிய மரத்து பொடியள் வட்டமும்
வட்டமடிக்கும் வாண்டுகள் எல்லாமும்
சொல்லாமல் கலைந்தது ஓர் நாள்
சுகம் எல்லாம் இழந்தது பல நாள் ..

சொந்த நாட்டிலே சுகமில்லை
சுவாசிக்க சுதந்திரமாய் நாதியில்லை
சிறுபான்மை இனமென
சின்னத்தனமாய் கூறினர்
வெகுண்டு புலி என புறப்பட்ட கூட்டத்தில்
சில நரிகளும் புகுந்தன காலவோட்டத்தில்
இன விடுதலை வேள்வியில்
நெஞ்சில் அடிபட்டு சாய்ந்தன புலிகள்
மீந்த நரிகளின் கூட்டத்துள்
வாழும் வகையற்ற மானினம்
மாண்பு மிக்க மறவர் இனம்
மானம் தானும் காக்கும் நோக்கில்
மாற்று இடம் தேடி நகர்ந்தம்மா
மாறா ரணம் சுமந்து நாட்டை கடந்ததம்மா ..

தேசமெங்கும் அகதியாய்
தேற்ற ஒரு கரம் தேடி
திக்கெல்லாம் சிதறிய
ஒரு கூட்டு பறவைகள்
அவற்றின் உயிர்ப்பு அறியாமலே
உலா வருகின்றன
உறவுகளின் இருப்பை தேடி ..

பிச்சை காரர் என்கின்றனர்
சோற்றில் உப்பில்லை என்கின்றனர்
ஈழ நாய்கள் என்கின்றனர்
பார் போற்ற வாழ்ந்த வம்சமடா
பார் ஒரு நாள் ஈழம் வரும்
நாயாய் வாழ்வது மேல் என்கிறேன்
உன் போல் நயவஞ்சகங்களை சுமந்து வாழ்வதை விட ..

எம் போல் கதியற்றோர்
இந்த ஆண்டு மட்டுமே என்பது லட்சமாம்
நாடு கடந்து வாழ்ந்தாலும்
நம்முள் ஈரம் வீரம் இன பாசம் இருக்குதடா
நாட்டுக்குள் நீங்கள் வாழ்ந்தாலும்
ஜாதியாலும் அரசியல் சாகடையாலும்
நாறிப் போய் இருக்குதடா பலர் நாள் பொழப்பு ..

வேற்று நாட்டில் வேறு வேறாய் நாம் வாழ்ந்தாலும்
எங்கள் மூச்சுக் காற்றில்
சுதந்திரத்தின் வேட்கை வீசுமடா
சொந்த நாட்டிலே சுடுகாட்டுக்குள் வாழ்வதுபோல்
உங்கள் அனைவர் வாழ்விற்கு மத்தியில்
சுழலும் உலகில் சுதந்திரமாய் வாழ்ந்தாலும்
சுடுகாடாய் போகும் எம் தேசத்தின் விடுதலைக்காய்
வித்தாக காத்திருக்கும் கதியற்ற கரிய புலிகள் நாங்கள் ..

வரும் ... அந்த நாள் வரும்
வண்ணத்து பூச்சிகளாய்
என் தேசத்தை முத்தமிட்டு வட்டமிடும்
வர்ணம் நிறைந்த அந்த வாழ்க்கை
என் அடுத்த சந்ததிக்கு என்றாலும் ..

.கனவுகளுடன்
தற்காலிகமாய் கதியற்றவள்

சாபம்

மரத்தினில் ஒளிரும்
மகரந்த தேன் சுமந்த
மலர் ஒன்று வாழ
நாள் ஒன்று கொண்டது சாபம் .

மெல்லியலாள் கொள்ளும் கற்பியல் வாழ்வில்
கொள்ளும் கவரி மான்
மயிர் ஒன்று நீர்பின் உயிர் வாழாமை கொண்டது சாபம் .

எங்கும் விரவும் இருளுன் போர்வைக்குள்
நுழைந்து கொள்ளும் பூமியின் நகர்வில்
புதைந்து கொள்ளும் நாட்களின் முடிவும் நீட்சியும்
கொண்டது இருண்மையில் சாபம்

எங்கோ தனிமையில் எரிகின்ற விரகத்தில்
இருமனம் கொண்டது காதலின் சாபம் .

தேன் உண்ணும் வண்டுகள்
தெவிட்டாமல் தின்று செரித்திட
கருக் கொண்டு குலையும்
பூவின் உரு கொண்ட சாபம் .

பூரணை நிலவென
பொலிந்திடும் ஒளியினில்
பிறை உதறும் தான் கொண்ட சாபம் .

ஒரு நிலவே ஒளி விளக்கென
ஊர் தூங்கும் வேளையில்
ஒருக்களித்து பசி வயிறு தடவும்
ஏழை தான் கொண்டது சாபம்

ஊருக்கு உதவாத பிள்ளையும் பெண்டிரும்
பெற்றவர் தமக்கு ஒரு கவளம் சோறது சாபம் .

கற்போடு வாழ்ந்தும்
கரும் வீரனின் மனைவியாம் சீதை
செந் தணல் புகுந்தது சாபம் ..

கொற்றவனாய் வாழ்ந்தும்
கொடுங் கோலனுக்கு நட்பென்று
உற்றதால் கர்ணன்
புகழ் சற்று கெட்டது சாபம் .

உன்னையும் என்னையும்
ஒருதலைப்பின் கீழ்
உக்கார்ந்து எழுத
கவிமகள் இட்டது சாபம் ...

ஒற்றை ஆப்பிளை
உண்டதன் மூலமாய்
உலகில் உன்னையும் என்னையும்
யாவையும் உருக் கொள்ள வைத்த
ஆதாம் ஏவாளும் கொண்டது சாபம் .

சாபங்கள் இல்லையெனில்
சாதனையும் இல்லை
சோதனையும் இல்லை
யார் எவையும் இல்லை..

மனது

உன் நினைவுச் சில்லுகளில்
அகப்பட்டு உதிரும்
என் காதல் மலர்களின்
இதழ்களில் வழிகிறது
உன் பால் கொண்ட அன்பு

வெறும் வெற்றுக் காகிதத்தில்
வர்ணமற்ற ஒரு கிறுக்கலைப் போல்
உன் எண்ணங்களும் நகர்வுகளும்
அடையாளப் படுத்த முடியாத ஒன்றாக இருக்கிறது ..

யாருமற்ற வனாந்தரத்தில் பூத்திருக்கும்
காட்டு ரோஜாவென சிதறிக் கிடக்கிறது
யாருமற்ற என் தனிமைக் கனவுகள்
உன்னிடம் இருந்து ஒரு அழைப்புக்காய்
காத்திருக்கும் எனக்குள் இருந்து
ஒவொரு கணமும் உதிர்ந்து வழிகிறது
உன் கனவுகளை சுமக்கும் கண்ணீர் ..

உறக்கம் கலைந்த என் இரவுகளின் பிடிக்குள்
ஒருக்களித்து உறங்க முயலும்
என் கனவுக் குழந்தைகள்
அடிகடி கரம் நீட்டி
என் இருப்பினை உறுதி செய்து கொள்கிறது

எங்கிருந்தோ வரும் ஒரு தென்றலில்
உன் வாசம் சுமந்து வரும்
ஒரு தென்றலின் ஸ்பரிசத்துக்காய்
நாளெல்லாம் காத்திருகிறது மனது
நான் நீ நாமாகும் பொழுதுக்காக ..

வலி

 

வழி எங்கினும்
முறிந்து தொங்கிய வண்ணம்
இன்னும் அதன்
பச்சை படர்ந்த கிளைகள் ..
அதன் இருப்பின் இழப்பை
நிச்சயித்து ஓங்கி வளர்கிறது மரம் ..

பல நிச்சயங்கள்
பல பரீச்சயங்கள்
இழப்புகளின் முகவரியில்
எழுதிச் செல்கிறது
வலிகளின் வரிகளை ..

நேற்றுவரை அருகருகே இருந்து
அனைத்து கதைகளையும்
பேசி மகிழ்ந்த
அந்த மரத்தின் கிளை
தன் பிரிவின் தழும்புகளை
அந்த மரத்தில் எழுதிச் செல்ல
எந்த நொடியும் காத்திருக்கிறது ..
பிரிக்க முடியாத
பிரிக்க விரும்பாத
அதன் இருப்பு ஏனோ
பார்பவருக்கு எல்லாம்
பரிகாசமாய் இருந்தாலும்
பற்றுக் கொண்ட கிளைக்கு
அது கொண்ட பாசம் மட்டுமே வலிக்கிறது ...

உதிர்ந்து விட ஒவொரு கணமும்
உருக் குலைந்து உருகும் கிளை
அதன் உளம் கவர்ந்த மரத்தினுக்கே
உக்கி உரமாக காத்திருக்கிறது
அதன் உளம் கவர்ந்த உயிருக்காய் ..

புனிதம் ..

 

 

வான்வெளியின் வண்ணங்களை
வாரித் தழுவும் மேகங்களை
ஊன் தடவும் பேறு பெறவில்லை
எனினும் பெங்குவின் சாதனைப் பறவை ..

ஓங்கி வளர முடியாத பொழுதும்
ஒரு கிளை பிடித்து தான் பரவி
தளிர்திடும் முசுட்டை கொடுக்கும்
பல நோய் நிவாரணி ..

ரெட்டைக் கிளையோடு பிறந்த பனை
பழம் தரத் தவறியதில்லை
ஓட்டிபிறந்த வாழை
சுவை தர மறுத்ததில்லை

மாறுதல்களோடு காணும்
மனிதன் வணங்கும்
இறைவனும் சிங்க முகனாம்
மச்ச அவதாரமாம்
அவர்கள் எச்சங்களாய் பிறந்த
எம்மவர் எல்லாம்
இறைவன் அன்றோ ..

புலன் ஒன்று இழந்து
புறம் தன்னில் தவழ்ந்தாலும்
புலனெங்கும் அறிவு மயம்
இவர்கள் அகம் எங்கும் அன்பு மயம் .

இழந்தவைகளை நினையாது
இருப்பவைகளை வாரி வழங்கும்
இவர்கள் இருதயம் வேண்டும் ..
கறை ஒன்று படியாது கரம் கொண்டு
தலை நீவும் கணம் ஒன்று
இவர்கரம் தன்னில் பெற வேண்டும் ..

மழை நீர் காணா
புனிதம் இவர் கண்ணீர்
மனம் தான் சோர்வுறா
தீரம் இவர் நெஞ்சம் ..
இறைவன் குடியிருக்கும்
இனிய ஆலயம் இவர்கள் இதயம்
ஒருமுறை உட் புகுந்து பார்
எங்கும் காணா
இனிமையும் அமைதியும்
இயல்பில் இணைந்திடும் .

உன் தோழியாக நான்

ஒவொரு நிமிடத்தையும்
நீ எனக்காகவே செதுக்குகின்றாய்
உன் பக்கங்கள்
புரட்டப் படும்போதெல்லாம்
என் பாதிப்பின் வடுக்கள் பதுங்குகிறது
எட்டி நின்று கை குலுக்கும்
என் எண்ண அலைகளை
சட்டென்று கட்டிப் போடுகிறாய்
ஒரு புள்ளியில் .

எதற்கும் அடங்காத
குதிரையின் கடிவாளங்கள்
உன் கைக்கு சொந்தமாகவேண்டும் என
உன் ஒவ்வொரு நகர்விலும்
உணர்த்துகிறாய் ..

எனக்காக சுவாசிக்கும்
எனக்காக வாசிக்கும்
எனக்காக வசிக்கும்
உன் எண்ணங்களுக்கு சொந்தமாக
ஒரு வண்ணக் கிளியை தேடுகிறேன்
உன்னை வட்டமடிக்க
உன் வளங்களை வாரி கொள்ள

எத்தனை காலம்
என் இதயத்தின் அருகில்
காவல் இருப்பாய்
இரவல் கேட்கிறார்கள்
கொஞ்சம் இளைப்பாறி போக ..
கிளைகளற்ற மரம் இது
கிள்ளைகள் பாடா மரமிது
கிளர்சிகளில்லா அசைவிது
இருந்தும் ஒரு பாலைவனத்தின்
பாதுகாக்கும் காவல் என நீ

எனக்காக காவல் காக்கிறாய்
எனக்காக கண்ணீர் சிந்துகிறாய்
எனக்காக கற்பனை காண்கிறாய்
இது எதற்கும் தகுதிகள் அற்றவளாய்
உன் தோழியாக நான் .