"மயக்கும் நீ "

உன்னோடான
என் பொழுதுகளெல்லாம்
வண்ணம் தெளித்து
வரையப்படுகிறது
ஒரு பட்டாம் பூச்சியின்
இறகுகள் கொண்டு ..

அவ்வப்பொழுது
கேள்விகளாய்
உயரும் புருவ வளைவில்
வளைந்து குளைகிறது
வாகாய் மனது ...

ஒரு மென்புன்னகையில்
உலகின்
மாயங்கள் அனைத்தும்
மயங்கிக் கிடப்பதாய் எண்ணம்

விலகமுடியாத
நிமிடங்கள் கொண்டு
புனையப் படுகிறது
நமக்கான
எதிர்காலம் ..

அவ்வபொழுது
பாய்ந்து மீளும்
பார்வையின் வீச்சில்
வெக்கம் துகில் உரிந்து
பக்கம் வீழ்ந்துகிடக்கிறது
ஏக்கம் எதுவரையோ
அதுவரை நீள்கிறது
உன் விழிக் கணைகள் ...

பல பட்டாம் பூச்சியின்
நகர்வுகள் என
உன் மென்மையான
தீண்டலுக்காய்
காதலோடு காத்திருக்கிறது
மங்கை மனது ...
மனம் நீவி வா
மயக்கும் நீ
மயங்கும் நான் ..

நம்பிக்கை..

இந்த நிலாகலத்தின்
நீட்சியில்
உன் நினைவுகளை
படர விட்டிருக்கிறாய்

தொலைவில்
தொட்டுவிடலாம்
நம்பிக்கையில் நடை போட்ட
சின்னம் சிறு குழந்தையாக
உன்னை நேசித்த நாட்கள் ...

அந்த நிலவைப் போல நீ
உன்னை தொடரும்
குழந்தை போல நான் ..

நடு ராத்திரிகளின்
நிஷப்த பயங்களோடு
உன் இன்மையின்
வெறுமையின் பயணங்கள் ..

ஒரு விலகுதலில்
விளித்து மிரள்கிறது மனம்
நிமிட நகர்வுகளின்
மணித்துளிகளை
விழுங்கிச் சிரிக்கிறாய்
விரக்திகளை
பரிசளித்துவிட்டு ..

தொட முடியாத
தொலைவில் உள்ள உன்னிடம்
சிறு குழந்தையாகவே
ஆசை கொள்கிறேன்
நீ
அடைய முடியாத
ஆவல் என்பது
அறியாமலே போயிருக்க கூடாதா?

விரகம்...

திறந்த மார்பில்
படர்ந்த எந்தன்
குழல் நீவி கேட்கிறாய்
அன்பே
தேனூறும் உன்
இதழ் சுவைத்தேன்
வெண்டனய
விரல் இணைந்தேன்
வாழை  தண்டுகள் இரண்டில்
மென் தலை அமிழ்ந்தேன்
எனினும்
என் நெஞ்சு கொண்ட பேறு
என் கைகள் கொள்ளாதோ
கண்கள் கண்ட
 மது கிண்ணம் நுகர
 இதழ்கள் வேண்டாவோ..

விந்தையாய் உன்
விழிகள் நுழைந்தேன்
விரக விதையில் வீழ்ந்தேன்
விருட்சமாய் ஆசைகள் வீழ
வேண்டுமோ என்றன விழிகள் ..

விழிகளின் விரகம் உணர்த்து
விரதம் உடைத்து
விருந்து காண விரைந்திடும்
விரல்கள் பற்றி
வினாவொன்று கொள்கிறேன்
மடை தீண்டி விடாதே
உடைந்து விடும் அணையின்
வேகமும் ஆழமும்
உன்னை உயிர் உருக்கொள்ள
செய்திவிடும்
உந்தன் கரு சுமக்க நான் தயார்தான்
காலமெல்லாம்
என்னை உயிர் சுமக்க நீ என்றால் ..

விண்ணப்பம் ..

உயிர்வழி
உருகும் வலி
பருகிடும் நீ
பாவி என் பாதி ...

கதிர் ஒளிகாணா
காந்தள் இவள்
காய்ந்த சருகாய்
கனதியிழந்து கனக்கிறாள் ..

வற்றாத ஜீவ நதியில்
வழிந்தோடும்
நீர்  அலையில்
நினைவுச் சுழல் உந்த
நீர்ந்து தீர்கிறது ஆத்மா ..

எரிந்து கழிந்த
எதிர்பார்ப்புகள் எலாம்
ஏலம் கேட்கிறது
எதிர்கால ஆசைகளை
வருந்தி அழைக்க
வாய்பிளந்து கிடக்கிறது
வாழ்க்கையின்
பாதைகள் ..

விடிந்திடும் வானமதில்
விடியாத ஒரு பாகமென
முடியாத பந்தங்கள்
முடிச்சிட்டு மகிழ்கிறது
பிரியாத நினைவுகளிடம்
பிரியமாய் ஒரு விண்ணப்பம்
முடியாத கனவுகளை
முழுவதுமாய் எரித்துவிடு
முகவரியாவது எச்சமாகட்டும் ...

நினைவு...

உன் விலகுதல்கள்
நினைவுகளால்
நிரப்பப் படுகிறது ..
அதன் நிறைதலிலும்
வழிதலிலும்
உடைந்து சிதறுகிறது
புன்னகை பூக்கள் .

ஓர் நிலாக் கால
வெகு தூர பயணத்தில்
அமானுஷ்ய கணங்களாக
உன் பிரிவுகள் சுமந்து
நகர்கிறது பொழுது ..

அடிக்கடி
நினைவுகள்
கிள்ளிப்பார்கிறது
வாழ்தலின் நிச்சயத்தை
உன் விலகுதலிலும்
உயிர் வாழ்கிறதா என ..

உன் உறக்கங்களை
மௌனமாய் ரசிக்கிறேன்
ஒரு நிலவென நுழைந்து
நிறைகிறாய் ஒளியென ..
வரைகிறேன் உன்னை
வளைகிறாய்
என் நினைவுகளில் மட்டும் .

நிஜங்களை தொலைத்து
நினைவுகள் தேடிய பயணத்தில்
உதிரிகளாய் நிறைகிறாய்
உளமெங்கும் ..
உன் வளமெங்கும் வாழ்ந்துவிட
மனம் ஏங்கும் இவள் ....

மோகம் --

உன்
இறுகிய அணைப்பில்
திமிறிய மார்புக்குள்
நுழைந்து நுகர்கிறாய்
நிமிர்ந்து வளைகிறது
தளிர்ந்த பென்மைகளின் மென்மை ...

இருள் சூழ்ந்த
கரு மேகம் தலைமுடிக்குள்
நுழைந்து இழுத்துக்கொள்கிறது
கரை உடைத்த மோகம் ..

வெகு நேர தாகத்தில்
வெகுண்ட வெண் குடங்கள்
மிரண்டு சிவக்கிறது
உன் வேகத்தில் ..

முகுள் கொண்ட
உன் என் மோகவெப்பத்தில்
மெழுகாகி
உருகி வழிகிறது  மோகம்

இதழ் கொண்ட தாகத்தில்
இமை கொண்டு மூடும்
விழி வரையும்
எழுதப்படாத காவியம்
தீண்டலில்
தீட்டப் படுகிறது
ஒரு மோகன சித்திரமாய் ...

தனிமைகள் ...

இந்த இரவின் நீள்தலில்
எங்கும் விரவிக் கிடக்கிறது
தனிமைகள் ..

இமைகள் தீண்டப் படாமலே
இழந்து கிடக்கிறது
உறக்கத்தை ..

நினைவுகள்
தொலைவுகள் நோக்கிய
அதன் பயணத்தை
இனிதே நடத்தி சோர்கிறது ..

எந்த வேளையும்
தன்னிலை மீறக் கூடிய
கண்ணிமை வழி
நீர்த்துருத்தல்கள் ..

விடிந்துவிடாதா ..
இது முடிந்துவிடாதா ...
சாதலிலும் வாழ்தல் மேல்
உன் வலிகளை சுமந்து ..

உறக்கங்களுடன்
எந்த உடன்பாடும்
நிறை பெறவில்லை
தனிமைகளின் நீள்தல்
தன்வசமாக்கி
தொடந்தவண்ணம் ...