பயணம்

 

உடைந்து சிதறும்
என் உள்ள கனவுகள்
உணர்விழந்து
உரிமை துறந்து
ஒருக்களித்து துடிக்கிறது

இந்த இரவு
வராமலே போயிருக்க கூடாதா
இந்த உணர்வு
என்னை தொடாமலே போயிருக்க கூடாதா
யாருமற்ற பாலை நிலத்தில்
எறியபட்ட பூவென கிடக்கிறேன்
என் நீரெல்லாம்
உன் நினைவுகளால் உறிஞ்சப் பட்டு
உமிழப்படுகிறது

என்ன செய்வாய் இந்நேரம்
எதிரே இருப்பவள் இன்பத்தில் இருப்பாளா
உன்னை இழந்து உணர்வை கொடுப்பாயா
என்னை மறந்து இயைந்து இணைவாயா
சொல்லிவிடு
மரண சாசனத்தில் உனக்கான
மறக்கபடாத தண்டனை ஒன்றை நான் எழுத .

உன் உதடுகளின் ஒற்றுதலுக்காயும்
உன் கரங்களின் அத்து மீறலுக்காயும்
ஆன்மாவின் கலவிக்காய்
அத்து மீறி என் இதயம் துடிக்கும் இதே வேளையில்
அனைத்தையும்
இன்னொருத்திக்கு என் சமதமின்றியே
தாரை வார்கின்றாயா ..?

உனக்கும் எனக்குமான இறுதி சந்திப்பு
முற்றுப் புள்ளி தேடி மூச்சு திணறி தவிக்கின்றது
நீ இருந்த இதயம் உன் நினைவு சுமந்த இதயம்
வெளிநடப்பு செய்கிறது ..இன்னும் உன்னை நினைகின்றேனாம் .
முடிந்துவிட்ட காதல் பயணத்தின்
முகாரிகள் இன்னும் முனகியவண்ணம் மனக்கூட்டில் .

என் காதல் இறுதி பயணத்தின் பிரியாவிடை கொடு
முத்தத்தால் வேண்டாம்  அது எச்சில்
முடிந்தால் என் நினைவுகளை எரித்து .
முடிந்துவிடும் பயணம் .

என் இந்த சாபங்கள் ...

நான் சாம்பல் ஆனாலும் என் காதல் வாழுமே அந்த சாம்பல் மீதும் உனக்காக சில பூக்கள் பூக்குமே ...

தனிமை

 

இறுக பற்றி
இறுக்கி இழுக்கிறது
தடுக்கி விழுந்து எந்திரித்து பார்த்தபொழுது
என்னை சூழ யாருமில்லை
அது கோரத்தனமான முட்களால்
கீறி உடலெங்கும் உதிரம் உதிர்ந்துகொண்டிருந்தது .

ஒரு கை நீட்டி துளாவுகின்றேன்
உதவிக்கு ஒருவராவது வருவாரென்ற நம்பிக்கையில்
யாரும் தென்படவில்லை
அது  தன் வேலையை தொடர்ந்தது .

கீறிய வடு எங்கினும்
மரண வலியை  பிறப்பித்து சிரித்தது அது .
விடுதலைக்காக ஓர் வழியை தேடினேன்
எல்லா கதவுகளும் அடைபட்டு கிடக்கிறது .
அது தன் வேலையை தொடர்கிறது

அழுதேன்.. உரக்க அழமுடியாத சூழலில்
உதவி தேடி அழுதேன்
ஒருவரையும் காணோம்
என் உயிர் துடிப்பு ஒருவர் காதுக்கும் எட்டவில்லை
விம்மலில் முடிந்தது தேடல்
அது தன் கரம்கொண்டு குரல் வளையை நசித்து ..

சண்டை காரன் காலில் வீழ்வதே மேல்
சரணாகதி அடைந்தேன்
எனை ஆரத் தழுவியது
அது என்னை அரவணைத்து கொண்டது .

சமாதி

 

எங்கோ தொலைவினில்
என் நினைவுகளின் படர்தல்
நிச்சயப் படுத்திக் கொள்கிறது
என்னுள் உன் இருப்பை

உறையும் பனிப் பாறை என
உன் நினைவுகளின் இருப்பும்
உன் நிஜங்களின்  இல்லாமையும்
இறுகி உறைகிறது இதயமெங்கும்

நீ வேண்டும்
என் ஆன்மாக்கு  உயிரூட்ட
உலர்ந்து உதிரும்
ஒற்றை ரோஜா இதழ் போல
என் எண்ணக் கனவுகள் அனைத்தும்
ஒவோன்றாய் உத்திர ஆரம்பித்து விட்டது
இன்னும் சில மணித் துளிகளில்
அவற்றின் சமாதி நிர்ணயிக்கப் பட்டுவிடும் .

ஓர் ஜாமத்தில்
ஒற்றையாய் காய்கின்ற இந்த நிலவு
என்னுள் உன் விம்பத்தை
வார்த்து மௌனிக்கின்றது
ஆசைகளும் ஆர்வங்களும்
எரிந்து கருகும் வேளையிலும்
ஒற்றை தலையணை
உன் பெயர் சொல்லி நனைகிறது .

ஒரு கணம் உன் அணைப்பை தேடும் உள்ளம்
மறு கணம் உன் இன்மையின் நிஜத்தில் எரிகின்றது
இந்த தவிப்புக்கள் எல்லாம்
எட்டி நின்று தன்  கூரிய நகங்களால்
என் இதயக் கூட்டை பிய்த்து
வடியும் உதிரத்தை உறிஞ்சும் பேய்கள் என
வதைத்து சிதைகின்றது ..

இந்த இரவை பற்றி பிடித்திருக்கும்
வெண் பணியை போல
என்னை பற்றி படரும் உன் நினைவுகள்
மெல்ல மெல்ல படந்து உறைகிறது உணர்வுகளில்

பாதைகள் அற்ற
என் இதய வீடுக்குள்
நீ வந்து போகும் ஒற்றையடி பாதை கூட
மெல்ல அடைபடும் ஓசை கேட்கிறது ..
தனிமைகளை விதைத்து செல்லும்
உன் பயணம் தொடங்கிவிட்டது
தடுமாறி தடம் மாறி என் பயணம்
அதை பற்றி படர்கிறது .

வா வீரா எழுந்து வா

 

தானை ஒன்று கொண்டு
வானை வெல்ல புறபட்டான்
காளை அவன் வீரம் தன்னில்
கயவர் வீழ்ந்தார் மண்ணில்
கண்படும் அவன் சோபை தன்னில்
வரிப் புலியது வாழும் உள்ளில் ..

சேரனும் சோழனும்
நாம் காணா வரலாற்று நாயகராம்
இவர்தம் இழையங்கள் வரம்பெற்று
எழுந்தவந்தான் காலம் தந்த கரிகாலன்

அன்னையை பார்த்திடலாம் அரவணைப்பில்
தந்தையை பார்த்திடலாம் பாசத்தில்
அண்ணனை பார்த்திடலாம் நன் நெறியில்
தம்பியை பார்த்திடலாம் தயைகளில்
வள்ளலை பார்த்திடலாம் எண்ணம் தன்னில்
மாமனை பார்த்திடலாம் புன்னகையில்
நண்பனை பார்த்திடலாம் தோள் கொடுப்பதில்

உறவென்று வேண்டுமென்றால்  இவை நீ கண்டிடலாம்
உறுமல் தான் வேண்டுமென்றால் பகை நீ கொண்டிடலாம்
உறுமல் தான் கொண்டுவிட்டால் உறக்கம் தான் மறந்திடுவான்
பகைவர் உதிரம்தான் காணாது ஒரு மிடறு அருந்திவிடான் .

தமிழ்  மொழி காக்க இனம் காக்க தன்  மானம் காக்க
வீட்டுகொருவர் நாடி நின்றான்
தன் வீட்டினையே தந்துவிட்டான்
மகத்தான தலைவன் தன்னை  மாவீரன் என்று சொன்னார்
மரணம் தான் தழுவாமல் மாவீரன் ஏது என்றான் ..
மகளுக்கும் மகனுக்கும் மடங்காக பணம் கொள்ளும் தலைவர் தன்னுள்
மறவர்தம் வாழ்வுக்காய் மகவு அனைத்தும் தந்தான்  ..

வள்ளலில் சிறந்தவனாம் கர்ணன்
அவனை விஞ்சி வாழ்தலில் சிறந்த நீ எம் மன்னன்
கள்வராய் இனம் சூறை கொள்ள
இனம் காணாது வளர்ந்த புல்லுரிவி
கரிகாலன் உன் சேனை தனை காவு கொள்ள
காலனும் கொண்டானையா மரணவலி .

மாவீரன் இறப்பதில்லை மரணம் அவனை கொள்வதில்லை
வா வீரா எழுந்து வா
வாஞ்சை கொண்ட தமிழ் புலிகள்
வானரம் போல் அணை  செய்வோம்
எதிரி வான் அடைய வழி சமைப்போம் .

விழிகளின் சிவப்பு

 

உன் கை பிடித்து நடந்த
கனவு நிமிடங்கள்
கரைகின்றது கண்ணீரில்
கரையேற துடுப்பு தேடும்
விழியின் ஈர்ப்பில்
விரிந்து அமிழ்ந்து
உதிர்கிறது ஒரு துளி நீர் உன் இருப்பு தேடி .

முடியாத தனிமை
முதிராத இளமை
கனியாத காதல்
காணாத கோலம்
ஒற்றை ரோஜாவின் இதழ் உதிர்வில்
ஓய்ந்து உறைகின்றது
கனவின் கை கலப்பில்
கலைந்த உறக்க விரிப்பில்
உதிர்ந்து சிதறும் கண்ணீர் முத்துக்கள்
கை கோர்த்து பெரும் வெள்ளத்தில்
விதைத்து செல்லும் சோக விம்பங்கள்
உடைந்து ஊறும் கன்னங்களில் ..

என்று எங்கு எப்போது எப்படி
விடை தெரியாத வினாக்களின்
விகுதிகளாய் விழிகளின் சிவப்பு
விடியலுக்காய் இருக்கலாம்
அன்றில் வீழ்வதட்காயும் இருக்காலாம் ..

காத்திருப்பு

 

கருநீல  வானின்
நீண்ட விரிப்புக்குள்
விதைக்கபட்ட விண்மீன்கள்
அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாய்
தம் இருப்பினை காண்பிக்க
ஒளிந்து ஒளிர்ந்தவண்ணம் இருந்தது ...

மேக திரள் விலக்கி
மோக முட்களை அனுப்பும்
காம பிரம்மன்
கதிர் அலர்ந்தவனை காணோம் ...

தேக துகள் நுழைந்து
பாகத் தானைக்குள்
போகத்தேனை சுரக்கும்
மெல்லிய தென்றல்
மெல்லிடை தொடும்
நாணக் குடை விரிந்து
வானை அது மறைக்கும் ...

வான் காணா பிறை ஒன்றை
தான் காண விரல் கீறும்
பால் ஊறும் செவ்வாயும்
பல் பதிந்து சொல் குழறும்
வெம்பி தணியும்
கொங்கை குடை நிலத்தில்
தொங்கும் சங்கொன்று தாளம் போடும்

எங்கே எனும் கேள்விக்கு
இங்கே என்று இருப்பினை காட்ட
தடதடக்கும் இதய தாளம்
காதலில் தனிமை இனிமை
மோகம் புதுமை
மேகம் கவிதை
நிலவில் இருளும் இனிமை
பிரிவும் இன்னிமை

இன்னும் காணவில்லை
இருள் கிழிக்கும் என்னவன் ...