Tuesday, May 12, 2020

என் தேவை..

என்புருக்கும்

மார்கழி குளிரில்
சூடான போர்வையாக
என்னை போர்த்திருக்கிறாய் ..

உன் சுவாசங்கள்
மேனி படர்ந்து
மெல்ல தூண்டுகிறது
உன் மீதான மோகங்களை..

உடல் சரிந்து
ஆடையற்ற
உன் தோள்வளைவில்
அழுந்திய உதடுகளில்
கரிக்கும்
உப்புச்சுவையில்
வயகரா தோற்றுக்கொண்டிருந்தது ..

கலைந்து கிடக்கும்
உன் முடி அழைந்து
உச்சியில்
பகிர்ந்த முத்தத்தில்
என் தேவை
உன்னை யாசித்திருந்தது ...

சட் டென
இறுக்கிய உன் அணைப்பில்
தெரிந்திருந்தது
எனக்குள்
நீ இறங்க ஆரம்பிக்கிறாய் ..

உறக்கம் தொலைத்திருக்கிறது
இந்த இரவு
என் தேவை
இவை இரண்டும் ..

களையாத மோகம் ..

களையாத மோகம் ..


போர்வை களைந்த பின்னும்
களையாத மோகம்
கனிந்து வழிந்து
மொழிகிறது
உன் மீதான
என் ஆசைகளை ..

உறக்கங்கள் முயல்கிறது
உன் அதரங்கள்
என் அந்தரங்கங்களை
அளவிடுவதை ரசிக்க

அடிக்கடி கலையும்
உறக்க நிலைகள்
அதீதமாக அலைகிறது
உன் அருகாமையை
ருசிபார்க்க ...

ஒரு மழைத்துளிக்கு
ஏங்கும் பாலை நிலமென
உன் மதத் துளிக்காய்
ஏங்கும் மலர் மொட்டு

விரகங்கள் பகிரும்
உன் விசித்திர
புன்னகைக்கு தெரிவதில்லை
விடியும் வரை
விரதங்கள் விலைபேசப்படுவது ...👄

- என் வீட்டுக் கண்ணாடி

நேசிக்கப்படுதல்
வரமென்பேன்...

என் நிர்வாணங்கள்
உனக்கு
பழக்கப் பட்டவை..

ஈரக் கூந்தலில்
தெளிக்கும்
ஒர் துளி நீரில்
உருகி வழிந்திருக்கிறாய்...

என்னை விட
என்னை அதிகமாக
நானறியாமல்
ரசித்தது நீ ...

உரோமக் கணுக்களை
உன்னிப்பாக கவனிக்கிறாய் நீ

உன்னோடுதான்
அதிகம் பேசி இருக்கிறேன்.

என் கண்ணீர்
புன்னகை
கோபம் தாபம்
இதையெல்லாம்
அதிகம் பார்த்திருக்கிறாய்..

அதிகமான
என் கோபங்களை
அடக்க சொல்லி கொடுத்திருக்கிறாய்..

என் புன்னகையின்
சொந்தம் நீ
என்னை அழகு படுத்துவதில்
அத்துனை இன்பம் உனக்கு..

அழுதால் அழுது
சிரித்தால் சிரித்து
என்னோடு இன்புற்று துன்புற்று
எத்தனை வயசானாலும்
உன்னால் மட்டும்தான்
என்னை
என் குணாதியங்களை
அப்படியே காதலிக்க முடியும்..

- என் வீட்டுக் கண்ணாடி

ஆடை களைந்த இரவு...

ஆடை களைந்த இரவு

அகல் ஒளியில்
அலைந்து கொண்டிருந்தது
காதல் காற்று.

பின்னிய கால் இடுக்கில்
உரசிக்கொண்ட
நுண்ணிய மயிர்கள்
பேசிக் கொண்டன..

ச்சீ வெட்கமற்றவள் நீ
ஆண்மை தனமான
ஆழுமையில்
அரண்டு புசிக்க தூண்டுகிராய்..

நீ கூடத்தான் இரக்கமற்றவன்...
உன் மறுப்புகள் பரீட்சயமானவை
அதில் இன்னும்
மது வழிகிறது என்னுள்..

நாம் ஸ்பரிசித்துக் கொண்ட
மணித்துளிகளில்
திரிதூண்டிக்
கிடக்கிரது தேகம்..

வா
வக்கிரமானவளே
விடிவதற்குள்
விரகம் தணித்திடலாம்..

சட்டென்ற வழிப்பில்
பட்டென்று உரசிய முடிகள்
பற்றிக் கொண்டன
மீண்டும் ஒரு
கட்டில் யுத்தம் தொடர..

இந்த இரவு..

இந்த இரவு
இறக்கைகளை யாசித்திருக்கிறது..
மீண்டுவிட்ட தனிமைச் சுமைகளை
சுமந்து பறந்துவிட....

எதுவும் மீண்டுவிடப் போவதில்லை
யாருமற்ற இந்த
தனிமைகளை தவிர..

நீளும் இருள்..

இருள் குவிந்த

மாலைப்பொழுதில்
குமிழ் கசிந்த
மெல் ஒளியில்
ஓர்
உருகும் மெழுகென நான்
உருக்கும் நெருப்பென நீ ..

சில கற்ப்பனைகள்
களைந்து
உன் கைகள் நீவி
ஸ்பரிசம் நுகர்ந்து விட
துடிக்கும் விரல் நகர்வுகள்

ஆத்மார்த்தமான
பார்வை ஆலாபனைகள்
கடந்து
நீண்டு கிடக்கிறது
கைகளின் ஸ்பரிசம்

காலம் கடந்து
காவல் கிடந்தனவோ
பிரிய மறந்து
ப்ரியமாக ...

குறை கிடக்கும்
மதுக் கிண்ணங்கள்
நிறைந்து வழிகிறது
நீ நான் நிலவு
நீளும் இருள் என .....

இரவுப் பறவைகளோடு ஒரு பயணம்....

இயல்பினை

இழந்து கிடக்கும்
இரவுப் பறவைகளோடான
பயணம்...

இறந்திருக்கலாம்
இல்லாது இருந்திருந்தால்...
யாரோடும் சேரமறுக்கும்
நினைவலைகள்
நின்மதியான
உறக்கத்தை தருவதில்லை..

கடந்து சென்ற பறவையொன்று
கருவுற்றிருந்தது
அதன் கனவுகள்
என்னவாக இருக்கும்..
நிச்சயம் என்னதாக
இருக்ககூடாதென
பதட்டத்துடன் வேண்டுதல்...

நீண்ட வழிச்சாலையின்
இருளுக்கு
கண்கள் பழக்கப்பட்டிருந்தது..
இருந்தும்
சில தடுமாற்றங்கள்..
கண்களுக்கும்
கால்களுக்குமான
தூரத்தினாலிருக்கலாம்..

இருந்தும்
இரவுப் பறவைகளோடு
ஒரு பயணம்....