Saturday, December 28, 2013

பரிதவிப்பு..


****
ஊன் தடவும்
மெல்லிய தென்றலில்
உன் சுகம் தேடி
சலிக்கிறது எண்ணப் பறவை ..

இருதயத்தில் கருக்கொள்ளும்
எண்ணற்ற ஆசைக் குழந்தை
உதடுகளில்
குறை மாதக் குழந்தையென
பிறப்பெடுத்து
பெரிதும் தவிக்கிறது
அதன் குறை களைந்து
நிறை பகிர ...

பிரிய முடியாத குறை நிமிடங்கள்
பகிர முடியாத ஒன்றை
தினம் சுமக்கிறது
பரிச்சயமான
பாதசுவடுகளின்
பள்ளங்களில்
வீழ்ந்து அமிழ்கிறது
ஒற்றை ரோஜா இதழ்கள் ..

உன் சிரிப்பில் சிக்கிவிடும்
சிறு சிந்தனை நரம்புகள் எங்கும்
மோகத்தை
நிரப்பி வழிகிறது உன் புன்னகை ...
கடந்துவிட துடிக்கும்
கால்கள் இரண்டை
கட்டிக் கொள்கிறாய்
சிறு குழந்தை என ...
காணாமல் போய்விடுகிறது
எண்ணங்கள் ...

சிதறிய முத்துக்களை
எடுத்து வைக்க
எத்தணிக்கும்
சிப்பிக்கு தெரியாது
சிப்பிக்குள் முத்தல்ல
சிப்பிக்குள் வைரம் ஒன்று
தெரியாமல் குடி கொண்டது ...

நீளும் கைகளுக்குள்
நெருங்கும் உன் மனது
உதடுகளை கொண்டு
கடிவாளம் இடுகிறது
உன்னதமான உறவொன்றை சொல்லி
உள்ளத்தின் தவிப்புகள்
உடைப்பெடுக்கு முன்
உறங்கி விடு
விடிவதற்குள்
ஏதாவது ஆகலாம் ...

அழுக்கான அழகிய தேவதைகள்...




வறுமைகள் பிரசவித்த
அழகிய பதுமைகள்
சாம்பல் படிந்த
கரிய வைரங்கள்
வந்ததின் காரணம் தெரியாமல்
வாழ்வதின் கட்டாயம் புரியாமல்
வாழப்போவதின் நோக்கம் தெரியாமல் ...

அழகிய பூக்கள் என்றும்
மலர் மொக்குகளில் மட்டும்
மலர்வது இல்லையோ
மண்ணிலும் புழுதியிலும்
புரண்டு
புழுதி துளைந்து
மலர்கிறது இங்கு ...

இறைவனின் இருதயமற்ற
சிருஷ்டியில் பிறந்த
அழுக்கான அழகிய தேவதைகள்
பிரம்மன் உதறிய
தூரிகைத் திவலையில்
கருக் கொண்ட
காயமிதுவோ ...?

ஒருவேளை பசி நீங்க
முந்தானை இலை விரித்து
பெண்மை படைத்த
மோக விருந்தில்
துப்பிய எச்சில் துளியா ... ?

அன்றில்
அமாவாசை இரவுகளில்
வானக் கூரையை
வீடாக கொண்டு
தன்னை முழுமையாய் கொடுத்த
ஏழை தாய் சுமந்த
புகை படிந்த பவுர்ணமியோ ?

இல்லை
உற்றாரும் சுற்றாரும்
உதறி விட்ட
எதிர் கால சூரியனோ ...?

சிலவேளை
காலமெனும் அரக்கனின்
காவலர்கள் பிடியில் சிக்கி
ஆதரவற்ற நிலையில் நிற்கும்
அப்துல் கலாமின்
கனவுக் குழந்தையோ ... ?

உணவாக்கும் இருகையில்
ஒரு கை உனக்காக நீளாதோ ?
உடன் பார்க்கும் பல
மனிதர்களில்
மனிதம் ஒருவரிடமாவது வாழாதோ ?

குழந்தாய்
பிச்சை புகாதே
உன் கச்சை தளரினும் ....
எச்சை என உன்னை
கொச்சைப் படுத்தியவர்க்கெல்லாம்
வைரத்தின் வாழ்வு தனை
வாழ்ந்து காட்டி விடு ..

குழந்தையும் இறைவனும் ஒன்றாம்
அதனால்தான்
இரண்டுமே இன்று தெருவில்
எனினும்
அருமை தெரியாதவர்களால்
இவர்கள் பெருமை
என்றுமே இழப்பதில்லை ..
கூட்டுப் புழுவான வாழ்க்கை களைந்து
வண்ணத்துப் பூச்சியென
வட்டமிடும் உங்கள்
சுய வெளிப்பாட்டுக்காய்
காத்திருப்பது
கதிரவன் மட்டுமல்ல
காலமும் தான் ...

Wednesday, October 16, 2013

நீர்க்குமிழி வாழ்க்கை




ஒவ்வொரு நிமிடத்தையும்
உனக்கானதாக
ஆக்கிவிடுகிறது உன் நினைவுகள் ...
உன்னால் உதிர்க்கப் படும் புன்னகைகள்
என் உதட்டில் மிச்சம் வைக்கிறது
அதன் எச்சங்களை ..
உன்னால் எழுப்பப்படும் கேள்விகள்
ஓவொன்றும்
என் சேலையின் மாராப்பில்
சிக்கி திமிறுகிறது
சில நிமிட விடுதலைகள் வேண்டி ..

சந்தேகங்களில் சடுதியாக
புகுந்துவிடும் சிந்தனை சிப்பிக்குள்
ஒரு முத்தென உருவாகிறது
உன் மீதான என் அன்பு ...
காலம் காலமாய்
உறைந்துவிட்ட
உறை நிலை அன்பை
செதுக்கி சிற்பம் ஆக்குவதில்
தீவிரமாய் முயல்கிறது
வார்த்தை உளி ...

எழில் குழையும்
குளத்தருகில்
குழல் தளர கொலுவிருந்து
நிழல் படரும்
நினைவுச் சுகம் புணர்ந்து
கருமணி விழியதனை
மடல் படரும் கணப் பொழுதில்
மொட்டொன்று சட்டென்று உதிர்ந்து
நீராடி நிமிர்கையில்
தெறித்த நீர்த்திவலைகள்
எழுதிச் சென்றது
காதல் ஓர் நீர்க்குமிழி வாழ்க்கையென.

கண்ணீர் இல்லாமல்



என் அனைத்திலும்
அடங்கிவிட்ட உன்னுள்
ஆத்மாவாகிவிட்ட என்
சுயங்களை
சுண்டி இழுக்கும்
நினைவுக் கரங்களின் பிடிகளில்
குழையும்
உன் ஸ்பரிச ரேகைகளின்
உஸ்னம்
உன் புன்னகை கீற்றுக்களால்
குளிர்ந்து விடுகிறது இப்பொழுதெல்லாம்

அடிக்கடி
என் உணர்வலைகளை
உருவகப் படுத்தி பார்க்கின்றேன்
அதில் உருவாகும் நீ
ஏனோ எனக்கு வலியை கொடுப்பதில்லை
மெலிதான உன் புன்னகையில்
மௌனித்துவிடும்
முணு முணுப்புகள்
முத்துக்களை பூக்க வைக்கிறது
முரட்டுத் தனமான
உதடுகளில் .

கடந்து சொல்லும் தென்றல்
ஏனோ கனல் அள்ளி தெளிப்பதில்லை
காதில் கலகலத்து சிரிக்கிறது
உன் சிரிப்புகளை
சிறிது களவாடி இருப்பதனால் ..

இரவினை உருக்கும்
வெள்ளி நிலவின்
ஒளிக்கீற்றும்
ஒன்றும் செய்வதில்லை
உன் முகம் கொண்டு
எனை பார்ப்பதனால் ...


ஒன்று மட்டும் சொல்லிவிட்டு செல்
உன் தேவை எனக்கு இல்லையா
இல்லை
உன்னைப் போல் ஒரு நிழல்
தீண்ட எனக்கு சம்மதமா ?
ஏனெனில்
உன் காந்தப் பார்வையை
தொலைத்த கணம் முதல்
நேற்றுவரை
கலங்கி தவித்த கண்கள்
இப்பொழுதெல்லாம்
முன்னைப்போல்
கண்ணீரைத் தருவதில்லை ..

Monday, October 7, 2013

"தேவதைகள் மண்ணில் பிறகின்றனர்"




வான் பிளந்து
வர்ண வால் நிலவு
வடிவுகொண்டு
வந்து வாஞ்சை கொள்ளுதடி ..

சின்ன சின்ன குறும்புகள்
சிலிர்த்து பூக்கும்
புன்னகை பூக்களில்
தடுமாறி சிதறும் முத்துக்கள்
ஒவொன்றாக கோர்த்தெடுத்து
கொள்ளை கொண்ட மனதில்
கொலுவிருக்கும் உனக்கு
அலங்கரித்து மகிழ்கிறது மனது ...

இறக்கை இல்லாத தேவதை
என் இயல்போடு இணைந்திட்ட பூவை
வளைந்தாடும் சரிந்தாடும்
நுழைந்தாடும் வண்ண நிலவு

யார் சொன்னது
தேவதைகள் மண்ணில் பிறப்பதில்லைஎன்று
தேன்மதுர தமிழ் குழைந்து
தேன் ஒழுகும் வார்த்தைகளில்
நீ பேசும் வார்த்தைகள் அனைத்தும்
தேவ மொழியாம் தேவதையே .

" ஊமையாய் "




பசேல் என பரந்து விரிந்த
ஓர் பாலையின் குளிர்மை என
அந்த அமானுஷ்ய வெளி
அகத்தினுள்ளே ஒரு
அமைதியையும்
அதோ தூரத்தில் தெரியும்
ஒற்றையாய் அந்த ஒரு வீட்டின் அமைதி
மனதினுள்ளே பீதியையும்
புரளவிட்டபடி
என் எண்ணக் குளத்தின்
சலன அலைகளை
சலனம் செய்தவண்ணம் ...

நடுநிஷியின் இருள் அடைப்பில்
போர்வைக்குள் புகுந்து கொண்டு
ஒரு திகில் படம் பார்ப்பது போல்
உள்ளத்தில் ஒரு பீதியை
ஒற்றையாய் அந்த வீடு
உருவகித்து செல்கிறது ...
இருந்தும்
ஏதோ ஒரு உணர்வலையின் உந்துதலில்
பின் இழுத்த கால்களை முன் நகர்த்தி
முடிந்தவவரை என் முழுமைகளை திரட்டி
ஒற்றையாய் இருந்த வீடினுள் ......

ஓர் யுத்தக் களத்தின்
விஞ்சிய எச்சமென
உருக்குலைந்து உருமாறி
உடைந்து கிடந்தது அந்த வீடு ..

உள்ளே ஓரடி வைத்ததுதான் தாமதம்
எதுவோ ஓடி ஒளியும் உணர்வு
பாம்பு ? எலி ? பூனை ? எதுவாக இருக்கும் ?
எதுவென்றால் என்ன ?
விதி வரைந்த அந்த வீட்டின்
நரம்புகளை உணர்ந்திவிடும் நோக்கில்
நகர்ந்த என் கால்களுக்கு
இந்த நினைவுகள் எதுவும்
தடை போடவில்லை ..

சுவர்களில் அங்கும் இங்கும்
அலங்கோலமாய் தொங்கிய
அந்த வீட்டின் குடும்பப் படம்
குலைந்திருக்குமோ ?
குடி முழுகிப் போய் இருக்குமோ ?
சுவரில் ஆங்காங்கே இருந்த
கிறுக்கல்களின் எச்சங்களும்
சிதறி கிடந்த பாதி மண் தின்ற
விளையாட்டு பொருட்களும்
அந்த வீட்டின் மழலை செல்வங்களின்
மந்தகாச வாழ்வினை கண்முன் நிகழ்த்தின
இப்பொழுது எங்கே இருப்பார்கள் ?
அகதியாய் ? அனாதையாய் ?
இல்லை பாழும் இவ்வுலகை விட்டு
பறந்திருப்பார்களோ ?

ஆடைகள் , அணிகள்
பாடப் புத்தகங்கள்
பாத்திரம் பண்டங்கள் என
கரையான் தின்ற மிச்சமாய்
இன்னும் கலையாது கரைந்து
கண்களில் நீர் அரும்ப செய்தது ..

இது ஒன்றா ? இல்லை இது போல் பல
இரக்கமற்ற போர்க் காலனின்
அகன்ற வாய்க்குள் அகப்பட்டது போக
எஞ்சி நின்று எமை எல்லாம் வருத்த ...

ஊரவரின் உறவு கலைந்த நிலை கண்டு
உருவம் தொலைந்த கதி கண்டு
கையறு நிலையில்
ஊமையாய் அழுவதை தவிர
இவளால்
என்ன தான் செய்துவிட முடியும் ?

" தற்கொலை "



இயலாமை
தன் இறுதித் தேர்வுக்கு
ஆயத்தமாகிக்கொண்டு இருந்தது ..

ஏதோ ஒரு விடுதலையின்
வேட்கை கொண்டோ ..
ஒரு விடியலின் ஒளியை
புணர்ந்துவிடும் நோக்கிலோ
ஒரு இறுதிக்கான முடிவை நோக்கி
அது பயணிக்க துடிக்கிறது ...

அதன் இழப்புகளின்
வலிகளை அறிந்தும் அறியாமலும் ..
தான் நொடிப்பொழுது விடியலுக்காய்
தன் உறவுகளை உணர்வுகளை
தியாகம் செய்ய துடிக்கிறது ...

அனைவரது கண்ணிலும்
கருத்திலும் பேச்சிலும்
கோழைத்தனம் என கருதப்படும்
முயன்றால் தெரிந்துவிடும்
முயல்பவன் கோழையா
இல்லை முனகுபவன் கோழையா என்று ...

முயன்று முடியாதவன்
இனி முயலவே முயலாத
முனைவு இது ...
முயன்று பார்த்தவர் பலர்
முயலாமல் தோற்றவர பலர்
முடிந்து போனவர் பலரென
பட்டியல்கள் நீன்றாலும்
இதன் பயணங்கள் ஏனோ
ஆங்காங்கே முடுக்கி விடப்படுகின்றன ..

விடுதலைக்கு முயல்பவனே
விடுகதைக்கு விடைதேடு
விடியல் உன் கண்தெரியும் ..
திரும்பாத ஊர் செல்ல
விரும்பும் உன் செயலில்
வருந்தாத உளமுண்டோ ..
தற்கொலைக்கு போராடுபவனே
ஒரு முறை
தன்னம்பிக்கையோடு போராடு
வாழ்வு வசப்படும் ...