Tuesday, May 12, 2020

ஈர நினைவு ....

இந்த நாளின்

இறுதி மணித்துளிகள்
ஈரம் கலந்தே பயணிக்கிறது
உனக்காக ஒதுக்கப் பட்ட
ஒரு ஜென்ம வாழ்க்கையில்
ஒரு நிமிடம் கூட
ஒதுக்கமுடியாத
இந்த நாளின் முடிவுகள்
இறந்தும் சுவாசிக்கிறது
நினைவுகளால் ...

ஒரு மெல்லிய
பனிக்காற்றின் வருடல்களுடன்
வண்ணமயமாக்க முனைந்தாலும்
வர்ணம் இழந்த
வரட்சி வரிகளை சுமந்தே
பயணிக்கிறது ஒரு தென்றல் ..

ஒரு முத்த ஒற்றுதல் இல்லை
முடிகோதும் விரல் இல்லை
முகம் நோக்கும் விழியுமில்லை
ஒரு சூனியத்தின்
விளிம்பை நோக்கிய
பயணமாக இருக்கிறது
எத்தனிப்புகள் ....

உன் எண்ணங்களை
வண்ணங்களை
இதயம் மட்டுமல்ல
இமைகளும் சுமக்கிறது
ஈர நினைவுகளாய் ....

இரவு...

யாருமற்று இருக்கிறது

இரவு...
இறக்கப்படாத
சிலுவைகளின் பாரம்
இன்னும்...
கனதி கூடுகின்றது...

விளங்கிகொள்ளவும்
விலக்கிக் கொல்லவும்
யாருமற்றவளாய்..

தேவை என்னவோ
தலை சாய ஓர் தோள்..
ஏனோ
தகுதியற்றவளாகவே இன்னும்

நானும் உன் நினைவுகளும்...

இந்த

மழைக்கால இரவின்
நீண்ட தார்ச்சாலை சுமக்கும்
விடிவிளக்கின்
அசைவுகளென
நானும்
உன் நினைவுகளும்...

எங்கிருந்தாய்
எப்படி
எனனுள் வந்தாய்
எப்படி விலகினாய்...

விடைதெரியாததாகவே
இன்னும்....

அதீத வெல்லமென
அதீத அன்பும்
தெவிட்டிவிட
கூடுமாம்..

பிரிவின் வலிகள்
நிரந்தரமற்றவை ஆகலாம்
உன்னைப்போல் எனக்கும்
உறவென்று ஆகிவிட்டால்
ஆனால் ...

அவ்வளவு எளிதல்ல
உன்னிடத்தை
மேவுவது..

மெல்லிய காற்றில்
அசையும் விளக்குகளென
உன் நினைவுகளில்
அலைகிறது மனது
இங்குமட்டும்....

மீண்டும் நிலா நீ நான் நினைவுகளோடு..

இந்த
இராத்திரிகள்
நீளமானவை
நீ நான் நிலா நினைவுகள் என...

நீண்ட இடைவெளிகளுக்குப் பின்
முகில் விலக்கி
மினுமினுக்கும் நிலவில்
உன் நினைவுகளை
படரவிட்டிருக்கிறேன்..

தொலைவுகள்
தொலைந்து கிடக்கின்றன..
நினைவுகளோ
நெருங்கி வதைக்கின்றன..

எங்கிருக்கிறாய்
எப்படி இருக்கிறாய்
என் நினைவுகள்
அப்படியே இருக்கிறதா..
எண்ணற்ற
விடைகள் வேண்டா கேள்விகளிவை..

யார்மீதும்
ப்ரியப்படாமலே
பிறள்ந்து கடக்கிறது காலம்
எங்கோ
எதற்காகவோ
உயிர் தடவி
துடிக்குமிதயம்
இன்னும்
சிறிதுநேரத்தில்
அமைதிபெறும்...

மீண்டும்
நிலா நீ நான் நினைவுகளோடு...

பெண்மை ..

துகில் கலைந்த

நிலவொன்றின்
வெம்மையோடு
புரண்டு கொண்டிருக்கும்
மோக நிலாவென
கவி சொல்கிறாய் ..

ஓர் உந்துதலில்
உன் இதழ்களை
இதழ் அடைந்த கணத்தில்
இம்சை எனதானது ..
வலிய உன் மீசை முடிகள்
மெல்லிதழ் உராய்ந்த கணங்களில்
நீண்டு வழிகிறது மோகம் ..

மெல் ஆடை துளையும்
உன் கரங்களுக்குள்
சிக்கித் தவிக்கும்
பெண்மையின்
ஆழ்ந்த சுவாசங்களில்
ஆண்மையின் தேவை
அதிகரித்திருந்தது ..

ஓர் அணை உடைக்கும்
ஆர்ப்பரிப்புகாய்
ஒவொரு கணமும்
காத்திருக்கிறது
அதன் ரகசியங்கள்
துறந்த பெண்மை ..

மகளே....

ஆடுகளோடு ஒராடாய்

நீ ஆடித் திருந்திருப்பாய்..
பாரினில் எனைப்போல் யார்
என பாடி மகிந்திருப்பாய்..
காடுகள் உன்வசமென
கால்கள் தேடி அலைந்திருப்பாய்
இந்த
காமுகர் வசம் நீ ஆக
எதை தேடிப் பதைத்திருப்பாய் ?

அண்ணண் என்று அழைத்திருப்பாய்..
மாமா என்று மன்றாடி இருப்பாய்
ஐய்யோ அம்மா...
அலறித்துடித்திருப்பாய்...
அதுகேட்டும்
இவர் குறி விறைத்ததெனில்
மனிதரல்ல மாக்கள் இவை...

மகளே..
ஆம் மகள்தான் நீ எனக்கு
உன்னை
அடிவயிற்றில் சுமக்கவில்லை
இருந்தும்
உன் முகம் பார்த்து
அடிவயிறே கலங்குதம்மா...

உன்னை பெற்றவள் சோகம்
பெண்ணாய் இல்லாது
புரிதல் கடினம்..
எத்தனை வேசியர்
எங்கும் இருப்பினும்
சிறு மலருண்ணை
கசக்கி முகர்ந்திட
என்னதான் இருந்திருக்கும்.. ?

பெண்ணாய் பிறத்தல் பாவமடி
பேதமைக்கும்
மடமைகளுக்கும் வாக்கப்பட்ட தேசத்தில்
பெண்ணாய் பிறந்ததொரு பாவமடி..

பால்வடியும் முகத்தை பார்த்து
பாலுனர்வு வடியுமென்றால்
பாரதத்தில்
ஆண்மகனாய் பிறந்ததுக்கு
அனைவரும் வெட்கம் கொள்வீர்..

யார் எவணும் வேனாம்
என் கையில் அவனை தாரீர்
அவன் ஆண்மை சிதைத்து
அகம் மகிழ்வேன் உனை சீராட்டி..

இரவினை காதலித்தே....

திடீரென

ஸ்தம்பித்து நிற்கிறது இரவு..

யாருமற்ற வாழ்வு
அத்துணை ஸ்வாரசியமானதல்ல..

இருளில் பயணிக்கும்
வேக வாகனத்தை போல்
விரைந்து கடந்துவிட
முடியாதது...

ஏனோ
குழந்தை பருவத்தை
யாசித்து கிடக்கிறது மனது..
தூய்மையான அன்பு
அங்குதான் சாத்தியம்...

புரிதல் என்பது
அவ்வளவு எளிதல்ல
என்னிடம் எனக்கே..

சாளரங்கள்
எப்போதும்
சுமைதாங்கிகள்...

தோள் சாய
ஓர் தோள் வேண்டும்
ஒர் பெயரற்ற உறவாய்..

சாலை விளக்குகள்
இன்னும் ஒளிர்கின்றன
இரவினை காதலித்தே....