துகில் கலைந்த நிலவொன்றின் வெம்மையோடு புரண்டு கொண்டிருக்கும் மோக நிலாவென கவி சொல்கிறாய் .. ஓர் உந்துதலில் உன் இதழ்களை இதழ் அடைந்த கணத்தில் இம்சை எனதானது .. வலிய உன் மீசை முடிகள் மெல்லிதழ் உராய்ந்த கணங்களில் நீண்டு வழிகிறது மோகம் .. மெல் ஆடை துளையும் உன் கரங்களுக்குள் சிக்கித் தவிக்கும் பெண்மையின் ஆழ்ந்த சுவாசங்களில் ஆண்மையின் தேவை அதிகரித்திருந்தது .. ஓர் அணை உடைக்கும் ஆர்ப்பரிப்புகாய் ஒவொரு கணமும் காத்திருக்கிறது அதன் ரகசியங்கள் துறந்த பெண்மை ..
ஆடுகளோடு ஒராடாய் நீ ஆடித் திருந்திருப்பாய்.. பாரினில் எனைப்போல் யார் என பாடி மகிந்திருப்பாய்.. காடுகள் உன்வசமென கால்கள் தேடி அலைந்திருப்பாய் இந்த காமுகர் வசம் நீ ஆக எதை தேடிப் பதைத்திருப்பாய் ? அண்ணண் என்று அழைத்திருப்பாய்.. மாமா என்று மன்றாடி இருப்பாய் ஐய்யோ அம்மா... அலறித்துடித்திருப்பாய்... அதுகேட்டும் இவர் குறி விறைத்ததெனில் மனிதரல்ல மாக்கள் இவை... மகளே.. ஆம் மகள்தான் நீ எனக்கு உன்னை அடிவயிற்றில் சுமக்கவில்லை இருந்தும் உன் முகம் பார்த்து அடிவயிறே கலங்குதம்மா... உன்னை பெற்றவள் சோகம் பெண்ணாய் இல்லாது புரிதல் கடினம்.. எத்தனை வேசியர் எங்கும் இருப்பினும் சிறு மலருண்ணை கசக்கி முகர்ந்திட என்னதான் இருந்திருக்கும்.. ? பெண்ணாய் பிறத்தல் பாவமடி பேதமைக்கும் மடமைகளுக்கும் வாக்கப்பட்ட தேசத்தில் பெண்ணாய் பிறந்ததொரு பாவமடி.. பால்வடியும் முகத்தை பார்த்து பாலுனர்வு வடியுமென்றால் பாரதத்தில் ஆண்மகனாய் பிறந்ததுக்கு அனைவரும் வெட்கம் கொள்வீர்.. யார் எவணும் வேனாம் என் கையில் அவனை தாரீர் அவன் ஆண்மை சிதைத்து அகம் மகிழ்வேன் உனை சீராட்டி..
திடீரென ஸ்தம்பித்து நிற்கிறது இரவு.. யாருமற்ற வாழ்வு அத்துணை ஸ்வாரசியமானதல்ல.. இருளில் பயணிக்கும் வேக வாகனத்தை போல் விரைந்து கடந்துவிட முடியாதது... ஏனோ குழந்தை பருவத்தை யாசித்து கிடக்கிறது மனது.. தூய்மையான அன்பு அங்குதான் சாத்தியம்... புரிதல் என்பது அவ்வளவு எளிதல்ல என்னிடம் எனக்கே.. சாளரங்கள் எப்போதும் சுமைதாங்கிகள்... தோள் சாய ஓர் தோள் வேண்டும் ஒர் பெயரற்ற உறவாய்.. சாலை விளக்குகள் இன்னும் ஒளிர்கின்றன இரவினை காதலித்தே....
இன்னும்
என் காலைகள்
விடியாதிருக்கிறது
உன்னோடு...
இரவுகளில் நனைந்ததை விட
காலைகளில்
உன் மழை வீரியமானவை..
அதில் மூழ்குவது
முழுமைதான்..
இருள்ப் பறவையென
உன் இரு கைகளுக்குள்
அடங்கி
மார்பில் புதைந்து கிடக்கிறேன்
இன்னும்...
பின் வளைவுகளில்
உன் அழுத்தங்களில்
மீண்டும் மூண்டு
கொ(ல்)ள்கிறது தீ..
நான் திரும்பிவிடும்
கணங்களில்
நீ நிராயுதபாணியாகலாம்..
வா திரும்புமுன்
எனை தீர்த்துவிடு...
இந்த இரவுகள் உனக்காக ஏங்கினாலும் என்னிடமிருந்து உன்னை தள்ளியே வைத்திருக்கிறேன்.. களைந்து கிடக்கும் போர்வைகள் ஏனோ உன் சுவாசங்களை தாங்கியதாய் உணர்வு... என்னை எளிதாக கடந்துவிடும் உன்னில் இன்னும் என்ன மையல், இன்றுவரை புரியவில்லை.. சொர்க்கம் நரகம் இரண்டையும் பரிசளித்துக் கடந்த இராட்சத தேவன் நீ.. உன் மயிர்க் கணுக்களில் மல்லாந்து கிடக்கிறது மானமற்றுப் பெண்மை.. ஒர் முத்தத்தால் கடந்துவிடு.. நிஜங்களில் தொலைந்து கனவுகளில் மட்டும் கலாபக் காதலனாக இன்னும் நீ...
நிலவினை
சபிக்கிறேன்
தொலைவினில் இருப்பதாய்..
கனவுகளுக்கு மட்டுமல்ல
கற்பனைகளுக்கும்
இறகுகள் உண்டு
அது தன்னைத் தீண்டி
சுகம் காணும்...
நீர் வடியும்
மழைநாள் இலையென
நினைவுகள் வடிகிறது,
மழை
நின்றுவிட்டால் நன்று.
அழகாய் இருப்பதை
கண்ணாடியிடம்
அடிக்கடி
நிச்சயித்துக் கொள்கிறது
மனது.
தூக்கத்தோடு
ஒரு ஒப்பந்தம்
தூங்கவிடு...
நள்ளிரவை சபிக்கின்றேன் காலம் கடந்தும் கண்ணீரில் நினைவுற்றுக் கிடக்கிறது.. யாருமற்ற பவுர்ணமி நிலவாக வானத்தில் அதன் இருப்பு.. இன்றளவும் நேசித்ததால் நேரம் தொலைத்து தூக்கம் தொலைத்து தொடர்கிறது.. எதுவாக இருப்பினும் இயல்பாக கடந்திட இன்னும் இருதயம் முயல்கிறது. வாழ்க்கை இன்னும் கற்றுக்கொடுத்தவண்ணம் பயணிக்கிறது...