Wednesday, November 8, 2017

உனைத் தந்தேன்..

கலவி கொள்ளாது
கருவினில் சுமக்காது
மகவாக உருமாறிய
காதல் நீ..

உனக்காக
உனை தந்தேன்
உருமாறி
நான் நின்றேன்
எனக்காக
எதை தந்தாய்
ஏமாற்றம்
அதையீந்தாய்...

மதிப்பிழந்த
மாந்தளானேன்
மனமுடைந்து
பேதையானேன்
கொதித்தெழுந்து
குமைந்தொரு
வார்த்தை பெயர்ந்தால்
குலைந்துவிடும்
உன் குலம் நாசம்..

வேண்டாம்
வாழ்ந்துவிட்டுப் போ
வாழ்த்தி விடை பெறுகிரேன்.

Friday, October 6, 2017

( என் )மரணம்.

விரும்பியோ
விருப்பமின்றியோ
ஒர் வேண்டுதலாலோ
இரந்தோ
எனை தீண்டி இருக்கும்...

நம்பிக்கைக்கு அப்பால்
அவநம்பிக்கையின்
சில கரங்கள்
என் இருப்பினை
நிச்சயப் படுத்த எத்தணிக்கும்..

நெஞ்சுக் கூட்டின்
ஈரம் உலர
சுமந்த வயிறு
சுடுகாட்டு தீ சுமக்கும்..

ஆண்பிள்ளை அழக்கூடாது...
யார் சொல்லி கேளாமல்
உடன் பிறந்தது
ஊன் உருக
உளறி அலரும்..

தலைமுறை மூத்த
தலைநரையெல்லாம்
தம் இருப்பினை சொல்லி
அங்கலாய்கும்..

கூடப் படித்தவரும்
குளம் குட்டை துழைந்வரும்
மாசில்லா தோழி என
மகுடம் சூட்டி கண்ணீருகுப்பர்..

எங்கோ ஓர் மூலையில்
இழப்பறியா இருமலர்கள்
இயல்பாக கடந்து சென்று
எங்கே நான் என்று
எல்லோரிடமும் வினவக் கூடும்..

கண்ணீர் அஞ்சலியில்
கனத்து கடந்து
நாட்கள் மாதங்களாகி
ஆண்டுக்கொருமுறையென
அளவாக நினைவு கூர்ந்து
அதுவும் அருகி மருவி கடந்திருக்கும்.

இருந்தும்
மாறத புன்னகையோடு
மலர்களின் நடுவில்
என் இருப்பு
இன்னும் பல ஆண்டுகள்
கடந்தும்
சுவர்களில் மட்டும்
நிச்சயப் பட்டிருக்கும்.

Thursday, October 5, 2017

-இப்படிக்கு தனிமை .

இரவுகள்
இன்னும்
உறக்கம் கொள்வதாயில்லை..

அந்தகாரத்தின்
...
தனிமைப் பொழுதுகளை
சுவைத்துச் சுவைத்து
இருதயச் சுவர்களின்
நா வறண்டு கிடக்கிறது ..

மனக்கிடங்கில்
மரணிக்கும் தருவாயில்
உன் நினைவுக் கருக்கள் ..
உயிர் கொடுக்க முனையும்
ஒவ்வொரு தருணங்களிலும்
சில உதாசீனங்கள்
சில கோபங்கள்
சிறு முகத்திருப்பல்கள்
கருக்கலைப்பு செய்து விடுகின்றன ..

உனக்காக
புன்னகைக்க முயலும்
உதடுகளிடம்
விலை கேட்கிறாய்
வார்த்தைகள்
வறண்டு கிடக்கிறது ..

என் கோபங்கள்
என் நேசங்கள்
என் தாபங்கள்
பரிச்சயமானவை
இருந்தும்
பழக்கமற்றவையாக
உன் பரீட்சார்த்தங்களுக்கு
உட்படுத்தப் படுகிறது ..

தனிமைக்கும்
எனக்குமான பந்தம்
நீ அறிந்திருக்க வாய்ப்பில்லை ..
அவை நிரந்தரமானவை
ஜீவித பந்தம் .
மீண்டும்
ஒரு பரீட்சார்த்த முடிவில்
எழுதிச் செல்கிறது
காதல் பொருத்தமில்லாதது

-இப்படிக்கு
தனிமை .

தனிமை

இருள் புசிக்கும்
தனிமைகளின்
இதழ்களுக்குள்
நம் தனிமை
இங்கும் அங்குமாய் ...
...

அகன்ற தோள்களுக்குள்
அடங்கிவிடும்
அணைப்புக்காக நானும் ..
அழுந்துகின்ற உடலின் மீது
ஆக்கிரமிப்புக்காக நீயும்
அனுதினம் ...

தனிமைகள்
ஒவ்வாமைகளாகி
ஒரு யுகம் ஆனதாய் நினைவு ..
ஒரு முத்த ஒற்றுதலில்
முடக்கிவிடும்
மோகத்தின் விசைகள்
அடங்குவதாயில்லை ..

கை விரல்களுக்குள்
கலந்துவிடும்
உன் நினைவு
ஆயுள் ரேகைக்குள்
ஒளிந்து கொள்கிறது ..

நம் ஸ்பரிசத்துக்காய்
ரோமங்களும்
ஏக்கம் கொள்வதாய்
அடிக்கடி எழுந்து சொல்கிறது ..
தூரங்கள் தொலைத்திடும்
தொலை பேசிகள்
நம்மை தொல்லை பேசிகள் என
வர்ணிப்பதாக கனவுகள் ..

ஓர் தொடுகையில்
ஓர் அணைப்பில்
ஓர் இதழ் ஒற்றுதலில்
தீர்ந்துவிடாத ஏக்கங்கள்
கொட்டிக் கிடக்கிறது ..
வழிந்து வசமிழக்கும் பொழுதெல்லாம்
வரம்பிளக்க துடிக்கும்
ஏக்கங்களுக்கு
உன் என் முத்தச் சத்தங்களே
முகவுரை ...

உயிர் தடவு

உன்
நினைவுகளுக்கும்
எனக்குமான
பரீட்சார்த்தங்கள்
எப்பொழுதும்போல்...
...

எனை
கடந்து செல்லும்
தென்றலிடம்
தூதனுப்புகிறாய்
..

அது
எனை
சுடுவதை விடவா
உன் நினைவுகள்
சுட்டுவிடும்
சொல்லு ...

புன்னகைத்து சென்றுவிடுகிறாய்
புதைந்துவிடும்
மனதுக்குள்
முளைத்து விடுகிறது
உன் மீதான
விரகங்களுக்கான
முதல் வேர் ...

தூக்கம் தொலைத்த
உன் சிணுங்கிய முகத்தில்
மினு மினுக்கிறது
உன் மீதான
மோக அணுக்கள் ..

வா
வதை செய்
விரகத்தின் விளிம்பில்
வழியத் தழும்பும்
தேனுண்டு திகட்டி எழு ..

ஊண் உண்டு
உயிர் தடவு
கூச்செறியும் முடி முனைகள்
தம் கூச்சம் களைந்து
கலந்து பிறக்கட்டும்
ஓர் கலவி ..

எதிலும் நீயாக ..

வா
வாள் முனையில்
என் உயிர் தடவு

போ
...
என் உயிர் உருவி
உடன் கொண்டு போ ..

தா
உன் இதழ் தடவும்
இனியமுதம்
இதழ்க் கடையெங்கும்
பிழிந்து ஒழுகவோர்
முத்தம் ..

எடு
என் கனிகொண்ட
கள்ளதனை
கடுகளவும் சிந்திடாது

கொடு
இறுக்கி கொள்ளும்
இரு இதயம்
இணை பிரிந்திடாத
வரம் ஒன்று ..

கேள் ..
என்னிடத்தில்
என்னை ...

மீள்
உன்னிடத்தில்
என்னை ...

வாழ்
என்னோடு
இணை பிரியாது நீ

நில்
என்னோடு கூட
எதிலும் ..

மீண்டும்
வா
தந்தெடுத்து
கொடுத்து கேட்டு மீள்
வாழ்ந்து நில்
என்னோடு
எதிலும் இவையாவும்
நீயாக ..

விண்ணப்பம்

இரவு துளைந்த
பார்வை வட்டத்துள்
ஒளி கடந்த இருள்
அதில் மினு மினுத்த
சாலை விளக்குகள் ...
விர்ரென கடந்து சென்ற
வேக வீதி வாகனங்கள்
சிகப்பு மஞ்சள் பச்சை என
அணைந்தொளிரும்
சாலை விதி விளக்குகள்
எதுவும் படர்வதாய் இல்லை ...

வீசும் பொழுதில் தெரியாத
வார்த்தையின் வீரியம்
நீ விலகும் கணங்களில்
தெரிந்துவிடுகிறது ...

சில ஏமாற்றங்களின்
சிதிலமடைந்த
துகள்கள் கொண்டு
இயங்கும் இருதய அறைகள்
இன்னும் உன் நினைவுகளை
இழுத்து நிறைத்துக் கொள்கிறது
கரங்களில் வராத உன்னை
கனவுகளில் படர்ந்துகொள்ள ...

மன்னிப்பு எனும்
வார்த்தையை கடந்து
மண்டியிடுகிறேன்
இறைவன்
படைத்த படைப்புகளில்
அதிர்ஷ்டம் தொலைத்தவள்
அனுசரிக்க தெரியாதவள்
கண்ணீரோடு விண்ணப்பம்
எனை கடந்துவிடு ..

கண்ணீர் கொண்டு
கனவுகளை துடைத்து விடுகிறேன் .