Saturday, April 20, 2013

சமாதி

 

எங்கோ தொலைவினில்
என் நினைவுகளின் படர்தல்
நிச்சயப் படுத்திக் கொள்கிறது
என்னுள் உன் இருப்பை

உறையும் பனிப் பாறை என
உன் நினைவுகளின் இருப்பும்
உன் நிஜங்களின்  இல்லாமையும்
இறுகி உறைகிறது இதயமெங்கும்

நீ வேண்டும்
என் ஆன்மாக்கு  உயிரூட்ட
உலர்ந்து உதிரும்
ஒற்றை ரோஜா இதழ் போல
என் எண்ணக் கனவுகள் அனைத்தும்
ஒவோன்றாய் உத்திர ஆரம்பித்து விட்டது
இன்னும் சில மணித் துளிகளில்
அவற்றின் சமாதி நிர்ணயிக்கப் பட்டுவிடும் .

ஓர் ஜாமத்தில்
ஒற்றையாய் காய்கின்ற இந்த நிலவு
என்னுள் உன் விம்பத்தை
வார்த்து மௌனிக்கின்றது
ஆசைகளும் ஆர்வங்களும்
எரிந்து கருகும் வேளையிலும்
ஒற்றை தலையணை
உன் பெயர் சொல்லி நனைகிறது .

ஒரு கணம் உன் அணைப்பை தேடும் உள்ளம்
மறு கணம் உன் இன்மையின் நிஜத்தில் எரிகின்றது
இந்த தவிப்புக்கள் எல்லாம்
எட்டி நின்று தன்  கூரிய நகங்களால்
என் இதயக் கூட்டை பிய்த்து
வடியும் உதிரத்தை உறிஞ்சும் பேய்கள் என
வதைத்து சிதைகின்றது ..

இந்த இரவை பற்றி பிடித்திருக்கும்
வெண் பணியை போல
என்னை பற்றி படரும் உன் நினைவுகள்
மெல்ல மெல்ல படந்து உறைகிறது உணர்வுகளில்

பாதைகள் அற்ற
என் இதய வீடுக்குள்
நீ வந்து போகும் ஒற்றையடி பாதை கூட
மெல்ல அடைபடும் ஓசை கேட்கிறது ..
தனிமைகளை விதைத்து செல்லும்
உன் பயணம் தொடங்கிவிட்டது
தடுமாறி தடம் மாறி என் பயணம்
அதை பற்றி படர்கிறது .

No comments:

Post a Comment